“Be yourself, but…”

“Be yourself.”

Madalas na sabihin ‘yan ng mga tao. Pero madalas, kapag nagpapakatotoo naman tayo, doon din maraming nanlalait, nangungutya, pumupuna at kung anik-anik pa para lang manahimik tayo. Pero sa totoo lang, ang mga ganyang tao ang pumapatay sa confidence natin without our knowing. Imbis na may freedom tayo to express ourselves, nagkakaroon na tayo ng takot at worries na baka ma-bash tayo, mapahiya, malait and so on.

Nakakatakot.

Parang sa path ko. Most people na nakakasalamuha ko sa iba’t ibang Spiritual (not religious) group, sinasabi na, “Be You. Be authentic.” Edi, syempre, gagawin ko naman (o namin) kasi iyon amg best advice na hindi kumplikadong gawin. Magpapakatotoo ka lang naman at wala kang inaapakang tao. Edi, sige…Go!

Kaso, hindi pala lahat kayang unawain iyon. May mga tao pa rin palang ikukulong ka sa ‘paniniwala’ nila. Kahit sabihin nating may same beliefs tayo (spirituality), may magkakaiba naman tayong daan na tatahakin.

Hindi ko buhay ang buhay mo kaya ‘maaaring’ hindi umubra ang lesson na nakuha mo ma ipapasa mo sa akin. Okay, iyan ang natutunan mo, iyan ang napagdaanan mong hirap bago mo na-gain ang wisdom na iyan. Kaso kasi, hindi ako ikaw. Hindi ko buhay yan at hindi tayo magkaugali. Siguro, may pagkakaparehas ang tema ng napagdaanan natin, pero hindi pa rin pareho.

Hindi rin tayo parehas ng paniniwala. Yup, nasa Spiritual path tayo, pero malawak iyon, e. Napakalawak ng pagiging Spiritual. May spiritual na religious, may metaphysics, may spiritual na Hindu ang basehan ng paniniwala, may ganito, may ganiyan…etc. Marami. Pero dahil iba ang akala nila na parehas lang ang problemang pinagdaanan, ipipilit na nila yong paniniwala nila sa ‘yo. Magiging basehan nila ng tama ang karanasan nila na hindi naman applicable sa lahat.

“Be authentic.”

Ilang beses ko na bang natanggap ang ganyang mensahe sa iisang tao. Peo ilang beses ding binali ng taong yon ang sinabi niya. Sasabihin niyang magpakatotoo/maging authentic, pero kapag nagpakatotoo naman, heto na siya…umaariba sa pagsermon. Halos utusan na akong gawin ang gusto niyang gawin ko. Hindi ko sila maintindihan. Tsk!

Kapag malungkot ako, kokontrahin nila. Kapag naagalit ako, kokontrahin nila. Kapag HINDI KO ALAM ANG DAHILAN kung bakit ako ngkakaganon (yea, anxiety…malala na ata ang anxiety ko) kokontrahin pa rin nila. Ipinaparamdam nila sa akin na mali ako. Na mali ang nararamdaman ko. Mali ang malungkot. Mali ang magalit. Mali lahat. Dapat daw ganon. Dapat be positive lang. Dapat ganito. Dapat pilitin ko raw maging okay. Haay, I know. At some point, may point sila. Pero sa kabilang banda, pointless. Duhh? Ako nga sa sarili ko, hindi ko rin alam minsan kung bakit ako ganon. Gustuhin ko mang hanapin ang root cause, hindi ko mahanap. Seryoso, gustong-gusto kong mawala lahat ng negative thoughts and feelings ko. Sino bang tao na gustong pahirapan ang sarili nila? Wala naman siguro. (Wait, meron ba?)

Kung alam lang nila na isa-isa akong gumagawa ng hakbang para mawala ang mga negative feelings na ‘to. Kung nakikita lang nila ang pagpupush ko sa sarili ko na maging better version of myself. KUNG ALAM LANG NILA. Kaso, mukhang di sila naniniwala. Hanggang sa napagod na rin akong i-explain pa.

Minsan, sa kakaisip nila ng nega sa akin, nawawalan na rin ako ng tiwala sa sarili ko. Kinukuwestyon ko na ang worth ko. (Pangit ba ako? Kapalit-palit ba ako? Am I not enough?! Chos!). Naiisip ko minsan, nasa tamang landas pa ba ako? Tama ba sila? Mali ba ako? Mali ba ang mga nararamdaman ko? Mas alam ba nila ang feelings ko kaysa sa akin? Mas alam ba nila ang solusyon kaysa sa alam ko? Lara sa akin ba ang Spiritual path na ‘to? Kasi sa totoo lang, hindi ko na alam. Nasa punto na ako na gusto ko nang sumuko at i-give up na ang paniniwala ko. Hindi ko na talaga alam. Tutal, kahit na ano naman ang gawin ko; kahit ipakita ko ang pagiging positibo ko, nagiging mali pa rin para sa iba. Kahit ayaw kong magpaapekto, hindi ko maiwasang hindi maapektuhan.

Gusto kong magpahinga.
Gusto kong wala munang isipin.
Gusto kong lumaya sa iniisip ng iba tungkol sa akin.
Gusto kong matulog muna.
Gusto kong maging ako sa mundong maraming pakialamero.
Gusto kong mabuhay ng walang takot ipakilala kung sino ako.
Gusto ko lang sumaya.

God, ikaw na ang bahala sa akin.
Amen.

Freewriting 1

So, nakaidlip ako habang nag-iisip ng next na ita-type sa entry ko. Then, nakapanaginip ako. Sadly, hindi ko maalala. Basta, alam kong may napanaginipan ako. Edi, konting browse muna sa newsfeed, tapos nakaidlip ulit (normal na sa akin na chop-chop ang tulog ko). Nagising ako, kasi alam kong may napanaginipan akong weird. Pero wala na naman akong maalala. Basta alam ko, meron. For the 3rd time, nakaidlip at nakapanaginip. Nagising ako sa mga kalabog sa bubong. Nagkakandahulog ang bunga ng mangga. Plus, sobrang lakas ng ulan. At yun nga, hindi ko na naman maalala ang panaginip ko. Why?? Ilang gabi na rin akong dreamless, pero ngayong nakapanaginip na uli, wala naman akong maalala. Ngayon, di na naman ako makatulog dahil sa lakas ng ulan. Yung puso ko sumasabay sa kulog. Nakakaramdam ako ng takot. What if non-stop ang ulan? What if bumaha? Malunod ako? Ganyan ang nasa isip ko. Nasa akin pa rin ata yung past life trauma ko sa destruction ng Atlantis. Hmm, siguro hindi ko pa nga naheheal ang part na yun. What now? Hindi na naman ako makatulog. Tapos bigla pang sumingit sa isip ko si TF my dear. Namimiss ko na sya sa totoo lang. Pakisabi naman na iunblock na nya ako. Langya! Ah, ewan. Makapagsulat na nga lang ulit. Este, type pala. As if na makakapagsulat habang nakahiga. Halerrr?

Note to self

Dear Self,

Huwag mo nang i-stalk. Utang na labas! Kung di ka na niya naaalala, pasalamat ka na lang sa pagkakataon na nakilala mo siya. Huwag mo nang ipagpilitan ang sarili mo. Kalimutan mo, please. Hindi healthy ang pag-stay sa isang sitwayong walang kasiguraduhan. Masaya na siya. At masaya ka na rin. May magkaiba kayong path na tinatahak. Kalimutan mo na ang konsepto ng Twin Flame. Kalimutan mo na ang connection (kahit imposibleng mawala yon). Dahil sa konseptong yan, patuloy kang nakakapit. Patuloy mo lang na sinasaktan ang sarili mo. Patuloy kang aasa sa mala-fairytale na kuwentong pag-ibig. Balansehin mo ang energy mo dahil iyon ang tutulong sayo. Matapang ka. Malakas. Sabi nga niya, “Voice from the wild” ka raw. May higher mission. Pakiusap, hindi ka malungkot, iniisip mo lang yan kasi nasanay ka sa ganoon. Wala kang anxiety, hindi iyo yan kaya wag mong angkinin ang anxiety na yan. Lalong hindi ka depressed. Wala ka non, wag kang ano jan! Hindi titigil ang journey mo dahil wala siya. May mga taong kasama mo sasimula pero liliko rin ng daan dahil may kanya-kanya kayong lesson na dapat pulutin sa magkakaibang daan na yon.

Huwag ka nang umasa.
Mahal mo siya, oo. Pero wag kang aasa na parehas kayo ng nararamdaman. Huwag ka nang umasa. Huwag.

Love,
Yourself :p

Listen to your heart

“The angels want you to trust your feelings. Your heart is wise, and it’s calling for you to make important changes. Trust this wisdom, as it
won’t let you down. Every time you defy your inner feelings, your heart breaks a little bit. Repair your heart and your relationship with yourself…” ~ angelichealingbydanica

Sabi ng heart ko, “Mas pakinggan mo ako. Ako lang. Mas alam nating dalawa ang tama sa atin.” Kaya ako kabado kanina. Salamat naman. Totoo naman yung sinabi ni kuya kanina, kaso nga, kabado ako. Yung willing talaga akong tanggapin yung sinasabi ng iba, pero malakas ang nagiging pagtutol ng puso ko. Parang sinasabi ng puso ko na “trust me”. Nababalewala ko lang dahil si isip makulet. Sumasang-ayon ako lagi sa sinasabi ng iba sa akin. Ngayon, si puso na ang susundin ko. Kahit anong sabihin ng iba na dapat ganito o ganon ang gawin ko, si puso pa rin ang susundin ko. Magkamali man ako, alam kong na-gain ko yung lesson na dapat kong matutunan. At yun ang path ko. Salamat angels. Di nyo ko pinapabayaan. Alam kong nariyan lang kayo lagi, pero mamaya kokontakin ko na uli sina Pio, Coleen, Lala, yung white wolf at si lion. Miss ko na rin mga SG ko. ❤

Quote

(tula) Akin

WALANG TAYO,
hindi “wala nang tayo”
magkaiba iyon
gaya nang pagkakaiba ng damdamin natin
ang mayroon lamang ay ang magandang ‘AKO’
at ang ang pilyong ‘IKAW’
na hindi man lang umabot sa masayang ‘TAYO.
hindi ko gusto ang magkaroon ng malanding ‘KAYO’
ngunit pupuwede ang pausbong na ‘SILA’
tiyak kong hindi mo rin gugustuhin ang nagsisimulang ‘KAMI’
o ang paparating na ‘NAMIN’
wala nga sigurong namamagitan sa atin
ngunit heto pa rin ako
umaasa na balang araw
matatawag natin ang isa’t isa na
‘AKIN’


AKIN
©Fletus Anima
11/8/2016

(Maikling Kuwento) Ang Sabaw ni Pia

Ang Sabaw ni Pia
ni Ysai Carinio
___________________________

SUMASABAY sa pagpatak ng ulan ang pag-agos ng luha sa mga mata ni Pia. Nahihilam ang mga ito at nagngangalit ang kaniyang mga bagang. Hindi niya magawang kumilos upang makapanlaban dahil nakapatong sa kaniya ang Tiyo Kardo niya at hawak nito ang magkabila niyang kamay habang walang patid sa pag-indayog ang katawan nito sa kaniyang ibabaw. Ang bawat haplos, bawat halik at ang bawat pagdampi ng balat nito sa balat niya ay waring nag-iiwan ng sugat na hindi kailanman mawawala. Mga latay at peklat na magsisilbing paalala na may isang halimaw na minsang natakam na tikman siya—parang isang hayop na hayok sa sariwang laman. Kaya ang tingin niya sa kaniyang sarili ay isang pagkaing nakahain para lamang sa isang halimaw. Matagal na siyang nagtitiis. Ang maliit niyang kuwarto ang siyang piping saksi sa lahat ng pangmomolestiya nito. Ang saksing kailanman ay walang kakayahang maikuwento ang mga nangyari.

Matapos nitong pagpiyestahan ang kaniyang katawan, nginisian siya nito tanda na nabusog sa nakahaing putahe. Para sa mga mata nito, isa lamang siyang lamang-tiyan. Isang mariin na halik ang iginawad nito sa pisngi niya bago tuluyang kumalas sa pagkakapatong sa kaniya. Nandidiri siya sa bakat ng laway nito na nagkalat sa buo niyang katawan.

“Subukan mo lang na magsumbong sa kahit na sino, papatayin kita pati ang pamilya mo,” mahina man, ramdam ni Pia ang intensidad sa tono ng pananalita nito bago tuluyang pumasok sa banyo.

Muling umagos ang luha sa kaniyang mga mata. Mga luhang patunay kung gaano siya nahahabag sa sarili. Mga luhang kaniyang naging kakampi upang sa ganoon ay maibsan kahit paano ang hinagpis at sakit na kaniyang nadarama. Dahil kahit ang tiyahin niyang asawa nito ay alam ang pangmomolestiyang ginagawa ng asawa. Isang masaklap na katotohanan para sa kagaya ni Pia na nakipagsapalaran sa siyudad—namasukan sa kamag-anak para lang may maipangtustos sa pamilya’t pag-aaral.

Ilang sandali pa ay tumunog ang cellphone niya. Pangalan ng tiyahin ang nakarehistro sa screen nito.

H–hello?

“Ano ba’ng ginagawa mo’t natagalan ka sa pagsagot?” halos pabalang na sabi nito.

“H-hindi ko na k-kaya, t’yang…” garalgal ang tinig nito habang animo’y isang nagmamakaawang pusa na naghihintay na may taong magsasalba sa kaniya sa pusaling kinaroroonan niya nang mga sandaling iyon.

“Leche! Hanggang ngayon ba naman Pia, umaasa kang ipagtatanggol kita? Gusto mo ba talaga akong mawalan ng asawa, ha? Sundin mo na lang ang lahat ng gusto ng tiyong mo. Pinagbantaan ka na niya, hindi ba? Huwag ka nang magtangka na magsumbong pa kahit kanino. Maliwanag ba, Pia?”

“Tulungan n’yo naman po ako, t’yang. Gusto ko nang umuwi sa amin…sa pamilya ko,” pagmamakaawa niya.

“Tutulungan kita, tapos ano? Lalayasan ako ng t’yong mo? Nasaan ba talaga ang utak mong bata ka, ha?

Bumuntong-hininga siya’t napalunok para kalmahin ang sarili. “Kayo ho? Nasaan din ho ba ang utak ninyo at nagpapaalipin kayo sa pag-ibig ng hayop na iyon?” may diin ang bawat salitang binitiwan niya. “Ano’ng ipinagkaiba mo sa kaniya kung pareho kayong makasarili at nagpapakasasa sa katawan ng iba? Siya, sa katawan ko at ikaw, sa pambubugaw sa ibang babae?”

“Tumigil ka!”

“Para kayong mga hayop na nabubuhay sa laman ng kapwa hayop. Mga gutom at uhaw sa karangyaan kahit marami na ang nasasaktan.”

“Tigil-tigilan mo nga ako sa kaartehan mong babae ka! Pag-uwi ko at wala pang nakahain d’yan, malilintikan ka talaga sa ‘kin!” Pinutol na nito ang tawag.

Nangisi siya habang pinapakinggan ang makailang ulit na pag-beep ng kabilang linya. Isa…dalawa…lima—para iyong musika sa kaniyang pandinig. Tila isang senyales na wala pa man ay napagtagumpayan na niya. Nararamdaman niya ang unti-unting pag-usbong ng bagwis sa kaniyang likuran. Bagwis na sumisimbolo sa kaniyang kalayaan sa poder ng mga halimaw na matagal niyang pinagtiisan.

Ginawa lamang siyang katulong ng mga ito at pinagmalupitan. Hanggang sa dumating iyon sa punto na ginamit na siya ng sariling tiyuhin. Halos araw-araw. Gabi-gabi. Kumikita ang mga ito sa pambubugaw. Iba-ibang babae ang gabi-gabing pinagpipiyestahan ng mga kalalakihang hayok sa laman. Mga bampirang uhaw sa dugo. Ang mga babaeng nasa poder ng mga ito sa casa ay parang mga nilalakong karne sa palengke; may sariwa at mayroon din namang hindi. Mabuti na nga lang at hindi iyon ang ginawa sa kaniya. Eksklusibo lamang daw siya para sa tiyuhin.

Matapos niyang magbihis ay pumunta na siya sa kusina para magluto ng paborito nilang bulalo. Natigil lamang siya sa paghahanda nang may yumapos sa kaniya mula sa likuran niya. Ramdam niya ang init ng hininga nito na tumatama sa kaniyang leeg. Ang mga kamay nito na walang habas sa paggalugad sa kaniyang payat na katawan ‘tungo sa maseselan niyang parte. Ramdam din niya ang pagpupog nito ng halik sa kaniyang leeg na nagpapahiwatig ng kasabikan nitong muli siyang maangkin. Hindi siya kumilos, ni hindi rin tumutol. Itinuloy na rin niya ang paggayat sa rekado ng iluluto.

“Kailan ka ba magsasawa? ” walang emosyong tanong niya.

“Hinding-hindi kita pagsasawaan.” Inilapit nito ang mukha’t marahang dinilaan ang kaniyang pisngi. Itinapat din nito ang bibig sa tainga niya. “Akin ka lang, Pia. Kung gusto mong makalabas dito, papatayin muna kita,” bulong nito.

Pinaharap siya nito at mabilis na sinuggaban ang kaniyang leeg, pisngi, balikat, labi, hanggang sa umabot iyon sa kaniyang dibdib.

“Ang sarap mo talag—” Hindi na nito natapos pa ang sasabihin nang maramdaman ang matalim na bagay na tumusok sa likuran nito sa tapat kung nasaan ang puso.

Hindi na halos mabilang kung ilang beses niyang isinaksak ang hawak na kutsilyo sa likod at dibdib nito. Hindi siya nababakasan ng awa sa ginawa. Nakangiti pa nga siya kung tutuusin.

Kung ano ang kinuha, siya rin ang kukuhanin. Kung ano ang kinain, ito rin bayad na babawiin, sa isip-isip niya.

PASADO ala una y media na nang dumating ang tiyahin niya galing sa casa. Nadatnan siya nitong naghahain ng pagkain sa mesa. Ngumiti ito’t pumuwesto na sa hapag. “Kung ganiyan ka ba naman nang ganiyan, aba’y, magkakasundo tayo. Teka’t nasaan ba ang tiyong mo?”

“Nasa kuwarto ho, nagpapahinga.” Nangiti siya habang pinapanood ito sa pagngasab sa karne at paghigop sa mainit na sabaw.

“Alam mo, dapat matikman ito ng asawa ko.” Mabilis itong nagtungo sa kuwarto. Ilang sandali pa, narinig na niya ang pagsigaw at pagtili nito. Sumunod siya roon at pumirmi sa may pintuan.

Inayos niya ang masansang na bangkay nito sa kama na parang natutulog lang. Kinumutan pa niya ito para itago ang putol na kamay nito, ari at mga binti. Gaya nang kaniyang inaasahan, nasurpresa nga ang tiyahin.

“Anong ginawa mo sa asawa ko?” Bakas sa mukha nito ang takot at galit.

“Tama lang sa kaniya ‘yan. Nakiusap ako, nagmakaawa sa inyo, pero pinakinggan ba ninyo ako?” aniya habang pinaglalaruan ang talim ng kutsilyong hawak.

“Baliw ka na! Magbabayad ka sa ginawa mo! Mamamatay tao!”

“Kayo ang mamamatay tao! Kayo ang pumatay sa pagkatao ko! Lahat ng natitira kong pag-asa, isa-isa ninyong pinatay!”

“Nababaliw ka…”

Sinugod siya nito para sana saktan. Iyon nga lang, mas mabilis niyang naisaksak ang hawak na kutsilyo sa dibdib nito dahilan ng agaran nitong pagkamatay. “Lahat ng pinatay ninyo sa akin, kamatayan rin ang magiging kabayaran. Magkita-kita na lang tayo sa impiyerno.”

Ilang sandali pa ay tumunog ang cellphone ng tiyahin na nasa bulsa. Agad niyang kinuha iyon at saglit na tinitigan ang pangalang nakarehistro sa screen; Landoang kaisa-isang anak ng mag-asawa. Ang pinsan niyang isa rin sa gumalaw sa kaniya.

“Hello?” walang emosyong sabi niya.

“Pia? Bakit ikaw ang sumagot? Nasaan si mama?” usisa nito sa kabilang linya.

“Nagpapahinga na ang mama at papa mo.”

“Ah, gano’n ba? Pauwi na ako, pakisabi na lang. Saka, may pagkain pa ba? Nagugutom na kasi ako, e.”

“Ipagluluto na lang kita ng masarap na sabaw.”

Isang ngisi ang biglang gumuhit sa kaniyang mga labi habang nakatitig sa bangkay ng tiyahin na naliligo sa sariling dugo.

(Maikling Kuwento) BENTE

BENTE
by Ysai Carinio
________________________________

“ATE, gutom na ‘ata si Ningning.”

Nakailang-ulit iyong sinabi sa akin ni Genesis habang kalong-kalong ang isang taong gulang na si Ningning na walang patid sa pag-iyak. Mugto na ang mga mata nito at halos wala ng luhang lumalabas sa kaniyang nahihilam na mga mata. Nagkataon pang wala kaming kinita sa pangangalakal kung kaya wala rin kaming maipambili ng makakain nang gabing iyon.

“Aalis muna ako para mangutang,” sabi ko sa kapatid kong walong taong gulang pa lamang.

Nakita ko na lang ang sarili kong binabagtas na ang madilim na eskinitang pinangingilagan ng ilan. Sa isang banda, matalas ang mga titig na itinapon sa akin ng nagkumpulang mga kalalakihan.

Napalunok ako nang lumapit sa akin si Nick—ang madalas na tumulong sa akin sa mga panahong gipit kami.

“Bakit ka nandito? Akala ko ba—”

“Huli na ‘to, Nick. Pakiusap…”

Mistulang nakamaang siya sa akin bago tumango.

Dinala ako ni Nick sa dating lugar kung saan naroon ang mas marami pang kalalakihan. May matatanda, may mga binatang panay ang hithit ng yosi at ang iba’y pawang mga kasing-edad ko lamang—bente.

Isang maliit na kuwarto ang pinasukan ko. At doon, isa-isang pumasok ang mga nakatambay na lalake.

Panay ang kanilang halik sa iba’t ibang parte ng katawan ko. Panay rin ang kapa nila sa aking maseselang parte. Sa bawat pagpisil, paglamutak at panggigigil, unti-unti kong naramdaman ang kakaibang sensasyong hatid ng kanilang ginagawa. Hanggang sa kusa na rin akong tumugon sa kanila. Impit na ungol. Halinghing. Mahinang pagmumura. Isa-isa silang pumatong sa akin. Tihaya. Padapa. Wala silang pinalampas, lahat yata’y ginawa na nila.

Pagkatapos nila akong pagpiyestahan, isa-isa rin silang lumabas ng kuwarto na para bang walang nangyari. Agad namang pumasok si Nick.

“Marie, ayos ka lang ba?” Bakit tila may himig pag-aalala ito?

Tumango ako. Hindi na ito bago sa akin pero nakararamdam pa rin ako ng sakit at hapdi sa pagitan ng aking mga hita. Pinulot ko rin ang mga damit kong nagkalat at agad na isinuot ang mga iyon.

“Heto pala, ipinaaabot nila. Pasensiya ka na raw,” sabi niyang napakamot na lang sa ulo.

Isang perang papel na nagkakahalagang bente—bente pesos para sa ginawa ko sa kanila. Ilang segundo ko itong tinitigan—nagbabaka-sakaling magbabago pa ang numerong naka-imprenta roon. Kaso, hindi ganoon ang nangyari.

Tiningnan ko si Nick, “G-ganito lang ba talaga kababa ang h-halaga ko? Bente?” Nakagat ko ang ibabang bahagi ng aking labi. “Kulang pa ‘tong pambili ng gatas,” pagaralgal na sabi ko.

“Pasensiya ka na at walang-wala rin ako ngayon.”

Lumabas na rin ako sa lungga nila at hinanap ang mga lalakeng gumalaw sa akin. Gaya nga nang sinabi niya, ni isang bakas, wala na—nagsipulasan na ang mga gago.

Sinikap kong makapaglakad ng maayos hanggang sa makarating ako sa isang tindahan. Ibinili ko ang perang hawak ko ng gatas na nasa sachet at ang sobra naman ay ibinili ko ng tinapay. Sapat para maibsan ang pagkalam ng aming sikmura.

Nasa kanto pa lamang ako nang matanaw ko ang kumpol ng mga tao sa lugar kung nasaan ang kariton namin. Napatakbo ako. Kinabahan. At nang matapat na ako roon, narinig ko na lamang ang sinabi ng isang babaeng nakikiusyuso; “Kawawa naman ‘yong bata.” Pumalatak pa ito.

Agad kong hinawi ang mga tao at tumambad sa akin si Genesis na umiiyak. “A-ate…s-si Ningning…wala na si Ningning, a-ate…”

Walang isang salita ang lumabas sa bibig ko. Nabitiwan ko na rin ang hawak kong supot ng pagkain. Mabilis na kumawala sa mga mata ko ang aking luha. Huli na ba talaga? Wala na ba ang batang bunga ng isang gabing pinagsaluhan namin ni Nick?